Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Harry Hamelink

23-02-2017

Deze week stelden we de zes vragen aan Harry Hamelink, programmeur bij onder andere Motel Mozaïque. Lees meer over Harry's guilty pleasure en waar zijn liefde voor het programmeren van muziek op bijzondere locaties vandaan komt.

Wie ben je?
Ik ben Harry Hamelink en op dit moment ben ik artistiek directeur en programmeur bij Motel Mozaïque. Jaarlijks organiseren we het Motel Mozaïque Festival in het centrum en Fabrique Mozaïque in het rauwe havengebied van Rotterdam. Daarnaast hebben we Motel Mozaïque Concerts, een serie grotere popconcerten in locaties als de Rotterdamse Schouwburg, De Doelen, Maassilo, Annabel, Arminus, LantarenVenster en Luxor.
Daarnaast organiseer ik Parfum de BoemBoem, kunstroutes over en naar bouwputten en andere plekken van stedelijke transformatie. Architecten en bouwingenieurs vertellen over de bouw en architectuur, en kunstenaars en muzikanten verrijken de bouwput met hun optredens. Incidenteel word ik als gastprogrammeur gevraagd, zoals bij de opening van gebouwen, bij Oerol of bij projecten op verkeerspleinen. 
Voorheen was ik programmeur bij het roemruchte Nighttown, organisator van Bazar Curieux en zat ik in het programmateam van de eerste edities van Lowlands. En ik was een van de programmamakers van Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, waar Motel Mozaïque is ontstaan.
Bij al m’n werk mag ik muzikanten uitnodigen. Machtig mooie klussen om te doen mag ik wel zeggen!

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging? 
The Shoes! Nederlandse beatband. Gezien als 6-jarige op een bedrijfsfeest van Gulf waar mijn vader werkte. Ietwat bewuster meegemaakt heb ik het concert van de hardrockband Picture, uit Rozenburg, toen was ik 14 ofzo.

Bedenk me door deze vraag dat mijn liefde voor het programmeren van muziek op bijzondere locaties toen al is ontstaan. Want Picture speelde in een autogarage en The Shoes op een olieraffinaderij ;-)

Waar ben je als programmeur van Motel Mozaïque tot nu toe het meest trots op?
Dat we met Motel Mozaïque weten te inspireren! Ik krijg nog altijd van muzikanten, jonge makers, publiek, stagiaires en VNPF-collega’s te horen dat ze onze programma’s inspirerend vinden. Het lukt blijkbaar met het hele team van Motel Mozaïque onderscheidende programma’s te maken, ook de edities in 2017 vallen daaronder. Maakt me trots!

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Sigur Ros, Ben Frost en Richard Mosse die gezamenlijk een landschapsproject maken. Alle drie bewonder ik hen enorm om hun muziek, soundscapes, films, foto’s, artwork en deze combi lijkt me fantastisch...
Ben Frost hebben we al een aantal keer op Motel Mozaïque gehad. Sigur Ros staat al sinds 1832 op mijn wenslijst en is nooit gelukt. Richard Mosse zijn fotowerk is adembenemend, verontrustend, zeer urgent.

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan?
Dan zou ik als fotograaf de wereld over trekken nu. Bij voorkeur als documentaire fotograaf. 

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt, die men wellicht niet 1-2-3 bij jou verwacht?
Gabber en Buddhist Music. Gabber is de onontkoombare paplepel. Tijdens het reizen in Thailand, Vietnam en Japan bezoek ik vaak begraafplaatsen, kloosters, tempels, waardoor ik in aanraking kwam met traditionele zen en boeddhistische chants en klanken.

En in de categorie traditionele guilty pleasures? Twarres met Wer Bisto.

Weirde combi eigenlijk bedenk ik me nu: gabber, zen & Twarres...


Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan...".