Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Ingo Dassen

11-12-2017 | Bron: VNPF

Deze week stelden we zes vragen aan Ingo Dassen, programmeur van de Muziekgieterij in Maastricht. Lees meer over zijn werkzaamheden, welk eerste live concert in een weilang hem bij is gebleven en wat hij van Steven Wilson vindt.

Wie ben je?
Ingo Dassen, 31 jaar, ras Maastrichtenaar en programmeur van de Muziekgieterij, Festival Bruis en mede organisator Midsummer Prog festival.

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Golden Earring in een feesttent bij Geulle (een klein dorp naast Maastricht). Ik was met mijn vader en denk dat ik zelf een jaar of 13 was. Ik kan me herinneren dat we naar een naastgelegen dorp reden waar een hele grote tent in een weiland stond. Dronken ben ik niet geworden, maar kort daarna speelde ik wel in mijn eerste echte bandje en probeerden we nummers als Radar Love onder de knie te krijgen.

Waar ben je als programmeur van Muziekgieterij tot nu toe het meest trots op?
Dat we steeds vaker concerten uitverkopen en steeds meer internationale bezoekers mogen ontvangen die graag terugkomen. De Muziekgieterij probeert letterlijk grensoverschrijdend te programmeren en echt te investeren in haar publiek. Doordat we een sterk profiel neer zetten en bewuste keuzes maken wat we wel en niet programmeren, en dat combineren met een bourgondische ambiance merken we dat de bezoeker vaker terugkomt en ook van steeds verder komt. Er is zoveel mooie muziek en we hebben bands mogen ontvangen in Maastricht waar we toen we startten alleen maar van droomden; denk Ben Howard (staat nog een mooi duet van hem en Daughter op YT), Yann Tiersen, dEUS, Echo And The Bunnymen, Trentemoller, Maceo Parker, Peter Hook, FINK. Maar ook kleine bands die naderhand echt groot werden; Oscar And The Wolf, de eerste Nederlandse show (mijn persoonlijke hoogtepunt) van Half Moon Run. Die dingen maken je trots.

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Persoonlijk zou ik graag een keer Steven Wilson in de club ontvangen. Steven Wilson is voor mij de definitie van muzikale perfectie. Deze liefde is pas laat gekomen, maar de melancholie, de uitgesponnenheid, de waanzinnige gitaarriffs maar ook de ontzettende catchy hooks. Daarnaast is de hoeveelheid muziek die hij componeert, produceert, mixt, mastert en uitbrengt gewoon uiterst indrukwekkend. Die man ademt gewoon muziek. En als ik heel groot mag dromen; Radiohead op het Vrijthof.

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Iets anders in de muziek; als beroepsmuzikant of als boeker of event organisator. Leven zonder muziek bestaat voor mij niet, zou ik doodongelukkig worden.

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt?
Ik ben groots fan van The Eagles, is dat guilty genoeg? The Eagles-greatest hits was het cassette bandje dat onze familie vroeger door de altijd veel te lang durende autovakantie loodsten. Vliegen was toen nog een pittige bedoeling, dus reden wij met de auto richting het zuiden van Spanje. Als beginnende puber was dit een hel. Later ben ik pas The Eagles echt gaan waarderen, het zijn gewoon de perfecte popsongs. Wellicht een beetje cheesy en daardoor niet puur genoeg, maar bij vlagen ontzettend lekker om ongeneerd mee te zingen (tijdens het stofzuigen).

Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan..."