Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Michelle Kuypers

02-11-2017 | Bron: VNPF

Deze week stelden we zes vragen aan Michelle Kuypers, een van de programmeurs van North Sea Jazz Festival. Vanuit NSJ is ze ook betrokken bij de programmering van So What´s Next? dat op 3, 4 en 5 november weer plaatsvindt in Eindhoven. Lees meer over haar werkzaamheden, welke concerten haar zijn bijgebleven en waar zij trots op is.

Wie ben je?
Ik ben één van de programmeurs van het North Sea Jazz Festival. Vanuit de organisatie van North Sea Jazz organiseerden we jarenlang het Drum Rhythm Festival en buitenlandse edities van het North Sea Jazz Festival in Kaapstad/Zuid Afrika en inmiddels alweer een aantal jaar in Willemstad/Curaçao. Door het jaar boek en promoot ik jazz, -wereld, en filmmuziek in de clubs en zalen in Nederland. Voor So What’s Next in Eindhoven hebben we een aantal jaar geleden de handen in elkaar geslagen met Muziekgebouw Eindhoven. Er was op dat moment al enorm veel aan de hand in jazz: veel nieuwe namen en musici die een ander geluid lieten horen. Dat is nog steeds aan de hand, en inmiddels beginnen al die nieuwe stromingen ook een eigen publiek te trekken. Wij wilden die ontwikkelingen in de jazz graag volgen en het jonge talent graag laten horen in Nederland. Helaas viel het samen met de financiële crisis en de kortingen op de culturele sector, waardoor weinig podia nog een risico konden nemen met nieuw talent. Omdat jazz, en nieuw talent in het bijzonder, het ook moeilijk heeft om aandacht te krijgen in de media, weinig airplay, weinig ruimte in de kranten, hebben we in samenwerking met Muziekgebouw Eindhoven, die erg graag een bijzondere jazzprogrammering wilden neerzetten, besloten tot het opzetten van So What’s Next. Door veel relevante jazz te bundelen binnen een festival, het nieuwste talent, naast het iets meer gevestigde talent, hebben we een mogelijkheid gevonden om dat talent onder de aandacht te brengen. En blijkbaar hebben we daarmee een behoefte ingevuld, er was een honger bij het publiek naar een modern jazzfestival in het zuiden van het land. Het festival was alle jaren uitverkocht. Afgelopen jaar hebben we So What’s Next uitgebreid met een extra dag met showcases op diverse locaties in Eindhoven. Dit jaar komt daar een speciale avond bij, waarin de Nederlandse soul zangeres Kovacs zal optreden en een aantal van haar ontdekkingen presenteert.

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Dat weet ik niet meer. Mijn ouders sleepten ons, mijn broertje en mij, al op jonge leeftijd overal naar toe. Ik denk dat dat iets van klassieke muziek is geweest, of misschien wel gewoon een kinderconcert met meezing liedjes. Op de middelbare school ging ik veel naar lokale bands in Merz in Dordrecht, en later naar Lantaren-Venster. Ik herinner me daar als eerste I’ve Got the Bullits gezien te hebben. Ik heb eigenlijk altijd optredens in kleine zalen het leukst gevonden, hoewel Prince concerten zeker ook tot de hoogtepunten behoren. Toen ik studeerde begon ik naar jazzconcerten te gaan in het Bimhuis, waarvan ik me herinner dat ik aan de bar overhoord werd door een jazz-fanaat. Of ik wel wist welke musicus in de pauze gedraaid werd over de boxen in het café.

Waar ben je als programmeur van NSJ en SWN tot nu toe het meest trots op?
Ook al zo’n moeilijke vraag: als musici komen spelen die eigenlijk niet op een festival willen spelen (zoals Sonny Rollins), of als je een jazz legende er toe hebt kunnen overhalen speciaal voor jou festival iets te maken (o.a. Pat Metheny als Artist in Residence), of als een artiest waarvan je alleen maar kon dromen dat hij ooit zou komen dat uiteindelijke toch doet (Prince, twee jaar achter elkaar, waarvan één maal onaangekondigd als gast). Met So What’s Next ben ik er trots op dat we met een programmering met jonge artiesten, vroeg in hun carriere, zoals Gregory Porter, Ibrahim Maalouf, en Kamasi Washington, een spraakmakend festival hebben kunnen neerzetten, waar veel mensen op af komen, die heel enthousiast heel veel nieuwe jazz komen luisteren. 

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Die droom is al ingevuld: Prince, Pat Metheny, en Ornette Coleman –alle drie ooit Artist in Residence geweest- waren alle drie dromen die uit zijn gekomen. Er ontbreekt er in dat rijtje voor mij misschien nog eentje: Herbie Hancock, een absolute legende, die altijd met zijn tijd is meegegaan, of misschien zelfs wel er op vooruit liep. Hij is nog steeds zo druk, inmiddels dik in de 70, dat het hem niet lukt zijn agenda vrij te maken om in de zomer 3 dagen lang, elke dag iets anders te doen, waaronder bij voorkeur nieuw werk. Ik kan gelukkig ook niet in de toekomst kijken. Dromen ontstaan ook in de tijd vanzelf. Er zijn zoveel bijzondere artiesten. Er zal er ongetwijfeld weer één opstaan, of in mijn vizier komen, waarvan ik denk, daar zou ik ook nog heel graag wat mee doen.

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Ik was graag grafisch vormgever of beeldend kunstenaar geweest. Ik heb een avondstudie kunstacademie geprobeerd te combineren met mijn werk, maar dat is me niet gelukt om af te maken…

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt?
Pergolesi – Stabat Mater, de uitvoering met Emma Kirkby.

Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan..."