Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Ofra Beenen

24-05-2017

Deze week stelden we zes vragen aan Ofra Beenen, programmeur bij Bibelot in Dordrecht. Lees meer over Ofra’s werk, VIP ervaring bij de Backstreet Boys en haar droom festival-lineup. 

Wie ben je?
Ofra Beenen, 32 jaar, geboren in Dordrecht, maar al 12 jaar wonend in Rotterdam. Het begon allemaal met een bijbaantje bij Velvet Music te Rotterdam. Een aantal klanten uit de industrie inspireerde mij en zodoende besloot ik music-management te gaan studeren in Utrecht. Een stageplek onder de vleugels van Harry Hamelink bij Motel Mozaique Festival leidde weer tot een vaste klus en daarna kwam Bibelot in beeld! En nu alweer drie jaar programmeur in mijn oude stadje.

Daarnaast ben ik sinds kort mede-eigenaar van een gloednieuw online radiostation in Rotterdam genaamd, Operator. In de nachten vind je me regelmatig in de clubs achter de draaitafels (o.a. Hollywood & Vine), maar ook als programmamaker / 'bezoeker' om zoveel mogelijk toffe nieuwe muziek te horen en zien. In het verleden heb ik diverse clubavonden georganiseerd zoals: Wave en Automelodi in Rotown en nog vrij recent Dreams4Sale in Bar, Rotterdam.

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Dat waren The Backstreet Boys in het Gelredome, Arnhem in 1997. Het was een van de eerste popconcerten in het Gelredome weet ik nog. Ik had natuurlijk gespijbeld van school om er vroeg te zijn.  

Rond 14:00 kwamen een schoolvriendinnetje en ik al aan bij het GelreDome. Mijn vader had ons afgezet. Een mobiel hadden we toen nog niet, dus moesten om een bepaald tijdstip weer op dezelfde plek staan. Natuurlijk stonden daar al honderd luidruchtige meisjes te wachten die veel ouder waren dan wij. Een plek vooraan konden we wel vergeten. Maar doordat mijn vriendinnetje niet lekker werd, mochten we al gauw naar het VIP-vak. We kregen water, mijn vriendin knapte op en zongen alles mee. Het was natuurlijk een hele bombastische/aanstellerige show met veel poeha en gedans. Om 23:30 snel terug naar de afgesproken plek, waar mijn vader natuurlijk met angstzweet al een tijd stond te wachten. 

Waar ben je als programmeur van Bibelot tot nu toe het meest trots op? 
Ik kan wel wat uitverkochte shows opnoemen waar ik zeker trots op ben, maar ben toch wel het meest trots dat ik/we de stad aan ons podium weten te binden en met elkaar programma's maken. Er is veel talent onder muzikanten en dj's, maar ook programmamakers. Wij bieden bij Bibelot ook aan hen een podium om een show, event of festival te organiseren. Ze zitten vaak vol met ideeën en spar dan ook graag met ze en vind het waardevol als ik ze kan inspireren. Daarnaast werken we samen met andere kunstinstellingen en organisaties in de stad. Zo hebben we vorig jaar voor het eerst met elkaar een festival (Stroomfest) in het Energiehuis georganiseerd met zowel muziek, performances als kunstinstallaties. Ik vind dat het onze taak -als groot stedelijk poppodium-  is om die verbinding te blijven maken om zo de popcultuur te behouden en te versterken. Dat doen we goed en dat ik daar aan heb mogen bijdragen, ben ik best trots op. 

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Omdat ik met mijn ene been in de popcultuur sta en met de andere in de dance-scene, wordt het een lange en complexe avond. Okay my DREAM festival als volgt:

Een greep uit de grote zoals: Sonic Youth, Morrissey, Depeche Mode, Kraftwerk, The Cure, David Byrne en een beetje Duran Duran. Dan zie ik daar heel graag The War On Drugs, Molly Nilsson, TR/ST, John Maus, DIIV, Blouse, Destroyer en Cigarettes After Sex bij. En wat lokale helden die ik eerder heb geboekt en erg welkom zijn zoals Rats On Rafts, The Homesick en Iguana Death Cult.

Als ik nog verder mag dromen zou ik het fantastisch vinden als een van mijn favoriete bands, Cocteau Twins dan een comeback maakt. En als ik dan helemaal in een trip mag komen, halen we David Bowie en Kurt Cobain uit de dood. In de nacht gaan we door met Intergalactic Gary, een Wave / New Beat special met wat Rotterdamse dj vrienden en als afsluiter mijn westcoast-helden, Legowelt, Orgue Electronic en I-F.  

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Dan was ik actrice/theatermaker, of choreografe geweest, maar kwam er al gauw achter dat dat het toch niet was. 

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt, die men wellicht niet 1-2-3 bij jou verwacht?
Nou er zijn dus een paar hele mooie commerciële popliedjes in de '90 gemaakt zoals:
Alizee - Moi Lolita en Gigi D'Agostino - La Passion. Dit zijn echt prachtige nummers! Nee, guilty pleasures bestaan niet. Dit is gewoon goed. Ohja en George Michael. 


Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan...".