Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Stephan Maaskant

25-04-2017 | Bron: Foto door Charlotte van den Arend

Deze week stelden we zes vragen aan Stephan Maaskant, programmeur bij Rotown in Rotterdam. Lees meer over Stephan’s werk, trots als programmeur en zijn schizofrene programmeer dromen.

Wie ben je?
Ik heet Stephan Maaskant en ben programmeur van de Stichting van Rotown, vanuit waar we live programmering presenteren op meer dan 10 locaties in Rotterdam. Daarbij werk ik ook als programmeur voor Motel Mozaique festival. 

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Dat waren The Rolling Stones in de Kuip, denk dat ik toen net 12 was.

Waar ben je als programmeur van Rotown tot nu toe het meest trots op?
Rotterdam heeft een turbulente pop geschiedenis en tot voor kort was het enkel nog Rotown waar met constante regelmaat alternatieve popmuziek gepresenteerd werd. Door de afgelopen jaren buiten haar deuren op zoek te gaan naar alternatieven voor Nighttown, maar het ook te vinden kleinere zalen zoals V11 hebben we intussen weer een breed palet aan mogelijkheden waar zowel publiek als artiest bij gebaat is. Dit ging gepaard met nieuwe samenwerkingen tussen Rotterdamse organisaties die ontstonden vanuit de ground-up mentaliteit. Vanuit die armoe is daardoor weer een rijke popcultuur ontstaan dat nog veel meer potentie heeft. Dat zien we terug in de bezoekers maar ook in de toename van lokale bands, die ook steeds vaker ook opvallen buiten de stadsgrenzen.

De korte versie is dat ik best trots ben dat het met Rotown is gelukt een zichtbare bijdrage te hebben gedaan aan een gezonde alternatieve muziek scene is met alle ruimte voor nog meer groei. 

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Deze vraag krijg ik wel vaker en heb denk ik nog nooit hetzelfde antwoord gegeven of de vraag maar totaal ontweken... Soms zijn het The Pixies of Sonic Youth en soms is het Run the Jewels en dan weer Mastodon of Dolly Parton...Behoorlijk schizofrene dromen dus... Los van mijn "grote" favorieten van het jaargetij maak ik bij elke bevestiging intern altijd wel een klein dansje van binnen. Soms maar heel klein en een enkele keer uit zich het wel fysiek en duurt dat gevoel wat langer, maar ik denk dat het inherent is aan het werk dat het als snel weer schakelen is en door naar de volgende mooie boeking. Klinkt best als een drugsverslaving als ik het zo vertel...Hoe dan ook, mijn voorliefde is toch wel voor de kleine zaaltjes en geniet zelf altijd het meest van introductie van opkomende bands. Dat laatste zal ik altijd blijven najagen.

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Ik was nooit een voorbeeldig student, maar heb wel mijn studie Industrieel Ontwerpen in Delft afgerond. Na het tekenen van het papiertje is dat diploma nooit meer uit de koker gekomen. Hij zit nog ergens onder in een vergeten verhuisdoos. Als het anders was gelopen had ik dus waarschijnlijk ergens als zeer middelmatig ingenieur gewerkt. 

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt,  die men wellicht niet 1-2-3 bij jou verwacht?
Ik ben bij tijd en wijle echt niet vies van een kapot geformuleerd pop liedje. Dat is denk ook wel zo gezond voor de balans. Cry Me A River (J. Timberlake), Shake It Off (T. Swift), What Do You Mean (J. Bieber), dat soort ongein. Die muziek is misschien gemaakt voor de commercie, maar ik eet af en toe s’ nachts ook graag bij de Mc Donalds. Coolsingel/Meent is 24 uur per dag open.

Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan...".