Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Waldo Volmer

14-09-2017 | Bron: VNPF

Deze week stelden we zes vragen aan Waldo Volmer, programmeur bij Gigant in Apeldoorn. Lees meer over Waldo's werk, zijn droom festival en guilty pleasures.

Wie ben je?
Mijn naam is Waldo Volmer. Ik ben inmiddels alweer zo’n 6 jaar actief als programmeur bij Gigant in Apeldoorn. Tot voor kort altijd als freelancer, sinds augustus j.l. voor 0,8 fte onder contract. Vanuit die hoedanigheid ben ik ook betrokken bij diverse Apeldoornse festivals. Daarnaast ben ik oprichter en eigenaar/manager van hét muziekplatform voor ‘everything heavy, alternative and deviant’: Never Mind The Hype. In de tijd die ik over heb, geef ik les aan de Herman Brood Academie en presenteer ik op diverse podia en festivals, waaronder Doornroosje/Fortarock, Lowlands en Down The Rabbit Hole. Om stoom af te blazen, zing ik in de Amersfoortse heavy rock / post-grunge formatie The Apologist (dit jaar o.a. te zien op Into The Void, mis het niet;).

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Dat moet AC/DC geweest zijn in Groennoordhallen te Leiden. Ik heb even moeten Googelen, maar we schrijven 1991. Ik was toen krap 16 jaar (you do the math) en The Razors Edge was net uit. Er waren gigantische inflatable decorstukken (in mijn herinnering naakte damesfiguren, maar dat kan door de jaren heen ook zo gevormd zijn), er knalden kanonnen en ik herinner me dat het bij de track ‘Moneytralks’ ineens AC/DC-dollarbiljetten uit het dak regende. Ik werd helemaal leip. De band was in bloedvorm en speelde ruim 2,5 uur. Ik was na 2 uur al helemaal kapot en betrapte mezelf erop dat ik hoopte dat het niet al te lang meer ging duren. De (in mijn ogen) stokoude bandleden deden er echter nog een schepje bovenop en smeten er nog een aantal classics in. Onvergetelijke avond.

Waar ben je als programmeur van Gigant tot nu toe het meest trots op?
Toen ik 6 jaar geleden werd benaderd door toenmalig directeur Martijn van Duijvenboden, was de popfunctie van Gigant - tevens filmhuis - wat op de achtergrond geraakt. Het podium heeft een zeer rijke geschiedenis, maar was in het totaal veranderde podiumlandschap niet meer voldoende zichtbaar. We hebben in verschillende fases (eerst lokaal-, toen meer landelijk gericht) hard gewerkt aan de reputatie en de positie van het poppodium. Dit heeft in de afgelopen twee jaar op rij geresulteerd in recordaantallen bezoekers en een heel groot aantal toffe partnerships in de stad. Dat laatste wil ik, nu ik meer tijd en focus heb, verder uitbouwen. Daarnaast is de ambitie om ook het avontuur weer terug te brengen in het programma. Dit heeft in de afgelopen jaren van publieksgericht programmeren onder financiële druk (lees: teruggeschroefde subsidie) te weinig aandacht gekregen.

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Ik wil heel graag nog een keer een heel dik festival vol americana, (indie)folk en (alt)country willen programmeren. Op een magische locatie in het bos of een schitterende kerk. Op de bill zouden in ieder geval Iron & Wine, Wilco, The Deep Dark Woods, The Decemberists, Father John Misty, Daniel Romano, The Jayhawks en Bon Iver moeten komen te staan. En daarmee doe ik dan nog heel veel andere parels uit die genres te kort. Gelukkig hebben we 14 en 15 oktober het festival Roots in the Woods, in het Beekpark in Apeldoorn. Daar zijn ook bomen en heb ik o.a. Mark Olson (van The Jayhawks) geboekt. Mooi begin. 

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Ik wilde vroeger altijd kok worden. Dat vind ik nog steeds een fascinerend beroep. Het is ook een soort van programma maken. Door allerlei ingrediënten en de eigen fantasie samen te brengen, kom je tot een spectaculaire ervaring.

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt?
Als 80’s en 90’s puber / jong volwassene heb ik natuurlijk wel een shit load aan ‘foute' muziek gedraaid. Ik ga nog steeds heel lekker op die 80-er jaren new romantics-bands als ABC, Duran Duran en Spandeau Ballet. Een stuk meer credible wordt het natuurlijk al als ik ook Pet Shop Boys, Depeche Mode, INXS en Eurythmics noem. En 80’s Bowie! Dat werd toch ook als faut pas gezien, maar aan Bowie is sowieso helemaal niets verkeerd. Hairmetal bands in spandex, zoals The Quireboys, Mötley Crüe en Poison heb ik trouwens ook best grijs gedraaid.

Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan..."