Hoewel de sector zich profileert als open, maatschappelijk betrokken en progressief, blijkt het aannemen en duurzaam inzetten van mensen met een beperking nog geen vanzelfsprekend onderdeel van het personeelsbeleid. Dat is opvallend, juist in een sector die zegt ruimte te willen maken voor verschillende perspectieven, achtergronden en talenten.
De terughoudendheid is begrijpelijk, maar niet altijd terecht. Werkgevers noemen vaak onzekerheid over risico’s, kosten of extra begeleiding. Tegelijkertijd bestaan er tal van regelingen die deze drempels verlagen, zoals proefplaatsingen, loonkostensubsidies, no-riskpolissen en ondersteuning op de werkvloer. In veel gevallen is er meer mogelijk dan gedacht.
Als de cultuursector inclusie serieus wil nemen, vraagt dat niet alleen om diversiteit op het podium of in het publiek, maar ook om inclusie binnen teams en organisaties. Werken met collega’s met een arbeidsbeperking is geen gunst of uitzonderingssituatie, maar een kans om inclusie concreet en tastbaar te maken – in het dagelijks werk, op de werkvloer en in de organisatiecultuur.
De stap van intentie naar praktijk is daarmee misschien wel de volgende inclusie-opgave voor de sector.